• Start

Bezoeker Yvonne geeft workshop “Sieraden maken” voor Huis in Actie

Donderdag 10 december van 10.00 tot 12.00 uur gaat bezoeker Yvonne een workshop “Sieraden maken” geven in Pisa. Onze jaarstagiaire 'Toegepaste Psychologie' Celina interviewt haar over haar diagnose, ervaringen bij Pisa en haar betrokkenheid bij Huis in actie.

Voordat ik begin met de vragen zou ik graag willen weten hoe het met je gaat?

Het gaat op dit moment erg goed. Ik ben sinds drie maanden terug begonnen aan de chemokuren en die slaan heel goed aan. Dus ik voel me ook erg goed op dit moment.

Zou je iets over jezelf willen vertellen?

Ik ben Yvonne van der Meer en ik ben 54 jaar. Ik heb twee kinderen, één van 34 jaar en één van 31 jaar. Dit zijn twee meiden. Sinds acht maanden ben ik oma geworden. Zelf was ik er ook bij met de geboorte dus dat was supergaaf. Ik ben getrouwd met Ruud al 24 jaar ondertussen.

Mijn kleindochter probeer ik één keer in de twee weken te zien want ze woont in Velserbroek. Per 1 maart gaan ze verhuizen naar Stompetoren dus dan wonen ze nog maar 15 minuten hiervandaan en dan wordt het gemakkelijker om daarheen te gaan.

Kan je iets vertellen over de kanker?

Ik ben drie jaar geleden voor de eerste keer naar de borstenbus geweest voor controle. Toen was alles goed en was er niks aan de hand. Acht maanden later had ik uitgezaaide borstkanker. Dus toen hield alles op. Toen dacht ik ojee ik ga dood en er is niks meer aan te doen. Ik ben toen gelijk begonnen met rouwkaarten maken en de kist had ik al laten maken. Die stond al bij ons thuis. Ik dacht toen echt, dit is het. Ik ben nu drie jaar verder en het gaat eigenlijk hartstikke goed. Nu denk ik, goh ik kan nog wel tien jaar mee zo. Gelukkig houdt het nog niet op.

Hoe is dat proces toen gegaan vanaf de huisarts?

De huisarts vertelde mij dat het niks was, maar omdat het te maken heeft met de borsten moest ik er toch naar laten kijken. Daar was ik al erg blij mee dat ze dat wilde doen. Ik dacht op dat moment, stuur mij maar door en ik laat even een foto ervan maken en dat is het. Maar ik moest eigenlijk gelijk al uit de kleren en er werden allemaal onderzoeken afgenomen. Toen bedacht ik me dat dit de verkeerde kant op ging. Ze hebben toen ik de diagnose kreeg niet gezegd dat het goed komt. In Alkmaar hadden ze gezegd dat ik drie tot vijf jaar te leven had. Dit hadden ze sowieso nooit mogen zeggen, want er zijn een heleboel andere patiënten die al acht jaar uitgezaaide borstkanker hebben. Je gaat nu toch na drie jaar denken van ojee ik zit in mijn laatste jaar.

Het is nu natuurlijk drie jaar verder, wat hebben ze allemaal in het ziekenhuis gedaan voor je?

Ik heb drie behandelingen gehad met hormoonkuren en als dat op een gegeven moment niet meer helpt dan ga je over naar chemotherapie. Ik riep zelf altijd dat ik nooit aan de chemo wilde, want dat wilde ik gewoon niet. Dan kies ik wel voor euthanasie, dacht ik altijd. Maar toen het zover was heb ik het toch geprobeerd. Om nu te zeggen “ik stop ermee” dat vind ik ook wel wat. Op dit moment zit ik op de vierde kuur van de chemobehandeling. Twaalf weken geleden ben ik daarmee gestart. Mijn dochter heeft ook gezegd dat als het niet bevalt, ik altijd kan stoppen met de behandeling. Zelf heb ik totaal geen bijwerkingen en het bevalt mij prima. Ik voel me nu hartstikke goed. Op dit moment hou ik dit wel even vol maar dat zegt natuurlijk niks.

Hoe kijk jezelf naar de toekomst op dit moment?

Ik kijk niet echt meer naar de toekomst. Ik denk alleen maar als het gaat zoals het nu gaat, dan vind ik het allemaal prima. Ik ga niet denken aan volgend jaar of over twee jaar. Zoals het nu is voel ik me goed en daar ga ik gewoon mee door en plan ik weer dingen in voor een volgende week. Na de volgende week zien we dan wel weer verder.

Hoe voelt het voor jou dat je dat niet meer kan doen?

Dat is gewoon verschrikkelijk. Je wilt ook je kleinkind zien opgroeien. Ik zou haar ook graag naar school willen brengen de eerste keer. Maar dat is allemaal zo ver weg, daar ga ik nog niet over nadenken. Ik leef echt in het nu, nu is het Sinterklaas dus gaan we gezellig Sinterklaas vieren, want misschien is dit mijn laatste wel. En dat is altijd zo met de dingen die je doet. Dat gevoel heb ik vaak, dat het de laatste keer kan zijn. Het is gewoon waardeloos. Normaal zou je denken bij wijze van spreken over vijf jaar dan gaan we een nieuw huis kopen of een nieuwe caravan. Maar dat zijn dingen die nu echt niet aan de orde zijn. Hoe het over vijf jaar is? Ik heb echt geen idee of ik er nog ben. Dat is wel heel raar.

Hoe heb je Pisa gevonden?

Eigenlijk gelijk al de eerste week dat ik de diagnose had gekregen. Toen had ik het gevoel dat ik ergens heen moest om er over te praten. Toen ik er thuis over sprak begon iedereen te huilen en was iedereen verdrietig. Ik dacht, ik moet het hier met andere mensen over hebben. Eigenlijk op dat moment hoorde ik van het Inloophuis Pisa en ben ik gelijk op de fiets gestapt om daar naartoe te gaan. Het voelde toen zo fijn en iedereen snapte mij. De mensen die er komen zijn zelf ook ziek of hebben het gehad en daardoor begrijpen ze dan precies hoe je je voelt en hoe je erin staat. Dat geeft mij een ontzettend fijn gevoel. Zelf vind ik het fijn om te horen van andere mensen hoe zij erin staan en hoe ze ermee omgaan.

Hoe was het voor jou dat de mensen thuis zo verdrietig waren?

Heel zwaar omdat je het er toch over wilt hebben. Mijn partner heeft het de eerste drie maanden heel slecht gehad. Na deze drie maanden heb ik ook echt gezegd dat hij een knop om moet proberen te zetten want dit hou ik zelf ook niet vol. Het is belangrijk om het erover te hebben en als iemand het vanaf dat punt moeilijk krijgt dan is dat erg zwaar. Dit is ook veranderd, ook doordat hij een tijdje in de partnergroep bij Pisa heeft gezeten. We hebben het er nu heel vaak over en natuurlijk is er wel eens een traan maar dat hoort er ook gewoon bij.

Wat betekent Pisa voor jou?

Pisa is gewoon heerlijk. Je komt daar, doet je jas uit en kan daar zijn zoals je bent. Je hoeft je niet te verontschuldigen van ojee ik heb hier pijn of ik heb daar pijn. Als het even niet gaat en je huilt dan is dat ook niet erg. Het is gewoon heerlijk daar.

Hoe zou je Pisa beschrijven in één woord?

Dat is een lastige vraag haha. Ik kan wel Pisa beschrijven in drie woorden: een warm thuis.

Wat vind je van de campagne: Huis in actie?

Superleuk en ik ben ook enthousiast geworden. De laatste keer ben ik bij de creatieve ochtend in Pisa geweest en daarna ging alles door corona weer op slot. Toen dacht ik jeetje en nu? Ik kan niet meer zwemmen en ik kan niet meer naar Pisa. Wat moet ik nu gaan doen? Toen ben ik in mijn hobbykamer aan de slag gegaan met iets om Pisa te helpen. Ik maak klokjes van hele kleine kraaltjes en die verkoop ik voor €3,- per setje. Eerst wist ik niet of dit ging lopen maar op dit moment heb ik al € 129 opgehaald! Ik ben daar wel een tijdje mee bezig maar ik vind het zo leuk en krijg er positieve energie van.

Hoe heb je het ervaren dat alles dicht ging tijdens deze coronacrisis?

Ik vind het afschuwelijk. Ik vind het echt niet leuk. Normaal gesproken moet je leuke dingen gaan doen en herinneringen maken. Je moet nu doen wat je al zo graag had willen doen. Maar dan komt corona en dan houdt eigenlijk alles op. En dan zijn er ook mensen die het voor mij gaan beslissen door niet langs te komen omdat ik ziek ben en stel je voor dat ze mij besmetten. Terwijl ik het fijn vind dat ze langskomen en op anderhalve meter dan blijven zitten. Sommige komen nu al een jaar niet en dan denk ik dat ze dan helemaal niet meer langskomen. Sociaal contact is belangrijk en dat ben ik nu eigenlijk helemaal kwijt. De actie van Pisa vind ik echt heerlijk want daar kan ik me nu op focussen.

Kan je iets vertellen over de workshop die je gaat geven bij Pisa?

Het is een workshop om armbandjes, kettingen en oorbellen te maken. Ik heb echt super veel spullen dus dat stal ik uit en dan kan iedereen gewoon maken wat ieder wil. Ik zal ook dingen voor gaan doen hoe je de sieraden kan maken en het wordt alleen maar hartstikke leuk! Ik ben er ook heel enthousiast over. Deelnemers kunnen iets voor zichzelf maken, maar ook om te verkopen voor Huis in Actie.

Hoe ben je op het idee gekomen om een workshop te gaan geven?

Dat werd mij eigenlijk gevraagd. Ik was aanwezig bij de activiteit van het creatief atelier en toen waren we ook bezig met armbandjes maken. Ik heb toen opgenoemd dat ik heel veel spullen thuis heb om zelf ook sieraden te maken. Naar aanleiding van deze opmerking vroeg Wiek of ik het leuk vind om daar ook een workshop over te geven. Mijn reactie was erg enthousiast.

Wat zou je tegen alle gastvrouwen/-heren van Pisa willen zeggen?

Dat het super vriendelijke, lieve, betrokken en aardige mensen zijn. En dat ik zo blij met iedereen ben want iedereen is precies hetzelfde. Iedereen is geïnteresseerd en enthousiast als ik langskom. Dat voelt gewoon heel erg fijn. Ik ben er heel erg blij mee.

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die nog aarzelen om naar Pisa te komen?

Dat ze zeker moeten gaan omdat je daar zoveel herkenning, erkenning, steun en liefde krijgt. Het is voor iedereen goed en niet alleen voor degene die ziek zijn maar ook voor de naasten. Het is gewoon zo belangrijk want het is daar hartstikke fijn. Ook al wil je niet alles horen, je hoort toch veel dingen waar je veel aan hebt. En dat is echt heel fijn.

 

E-mail

Stichting Inloophuis Pisa

Bezoekadres: Draafsingel 59, 1623 LC Hoorn
tel: 0229-758531
e-mail: info@inloophuispisa.nl (algemeen)
e-mail: administratie@inloophuispisa.nl (aan- en afmelden activiteit)
 
KvK-nummer: 37146398
Bankrekening: NL59 RABO 0148 1294 39
 

 

Stichting Vrienden van Inloophuis Pisa

e-mail vrienden@inloophuispisa.nl
KvK-nummer: 37159915

Stichting Evenementen Inloophuis Pisa

KvK-nummer: 53221389

Steun inloophuis Pisa

Steun Pisa
Copyright © 2016-2020 Inloophuis Pisa
Website realisatie en webdesign: 1place4ads